Pijntjes
Column 2 E3/Trompetter (Geen Berg te Hoog voor Bike Buddy’s)
Pijntjes
Inmiddels hebben zich de eerste pijntjes bij ons Buddy’s al aangekondigd. Zo gaat dat altijd, als je nog niet helemaal top bent. Bij mij uit zich dat aan mijn stuitje. In elke training, je kunt er de klok op gelijk zetten, bij aanvang van het 3e uur, is het raak. Vooralsnog weiger ik te stoppen en schuif, al fietsend, met mijn bips en onderlichaam in allerlei onlogische, scheve lig- en zithoudingen. Totdat ik na vijf minuten – elk derde uur van elke training – toch maar even in de remmen knijp om hooguit een drietal minuutjes te gaan staan, om het stuitje weer eventjes te voorzien van bloeddoorstroming. Er zijn weinig, nee, er zijn heel weinig dingen bevredigender dan dat. Ik voel dan niet alleen een warme gloed door mijn stuitje, maar ook door mijn been vloeien. Mijn rechterbeen welteverstaan. Dat been dat tot as is verpulverd in 1993, of wellicht ergens nog op sterk water staat in een of ander lugubere universitaire uithoek. Of misschien wel als bewonderenswaardigheid in de privéverzameling van een aftands patholoog. ‘k Weet bij God niet waar het is gebleven, mijn been. Mocht u ooit een rechterbeen op sterk water zien tijdens uw vakantie in het plaatselijk museum in de Bananenrepubliek van uw keuze, met 13 littekens op het bovenbeen (in de prikkeldraad gevallen op mijn zevende) en een kromme kleine teen die over de ringvingerteen geschoven zit (kwaaltje van mijn oudste zus en ik), denk dan aan mij. Maak een foto! Enfin, ik dwaal af. De pijntjes die elke sporter kent, als hij het zwaar krijgt. Ik denk dat mijn pijntje, zoals hierboven beschreven, zoiets is als de beruchte derde bal van een valide wielrenner. Wellicht dat ik hier later nog eens op terug kom. Later we het nu smakelijk houden.
Loon komt naar werken. Hoe harder je werkt, hoe hoger de beloning. Wij Buddy’s nemen deze beredenering visa versa. We willen een hoge beloning en dus moeten we er harder voor werken. Dat is nu eenmaal zo. De lat ligt telkens weer zo hoog, omdat wij indruk willen maken om er weer anderen beter van te laten worden. De stichting Spieren voor Spieren, het Toon Hermanshuis en de M.A.-run hebben het al aan den lijve mogen ervaren. Dankzij de inzet van de Bike Buddy’s hebben zij hun financiële last kunnen verdelen over een 160-tal getrainde extra schouders. Dat verlicht aanzienlijk. Het Hospice Mariaweide, waarvoor de Bike Buddy’s dit jaar gaan fietsen mag zelfs rekenen op een 200-tal getrainde extra schouders. En vele, zeer vele andere schouders die het initiatief op begeleidende wijze of sec geldelijke steun bijstaan. Wij waren, bij het verkiezen van het nieuwe goede doel voor dit jaar, sprakeloos en enorm diep onder de indruk na een rondleiding, gesprek en kennismaking met het Hospice, hun bestuur en haar vrijwilligers. Het heeft eventjes geduurd voordat ik was uitverteld over wat ik daar voelde. De warmte, de rust en het gevoel van “het is goed zo”, hier/daar wil ik sterven. Omringd door liefde. Het moet toch eens gebeuren.
Maar voorlopig nog lang niet. Want sinds ik verslaafd ben geraakt aan het niet-roken en het sportieve afzien, zijn er nog vele bergtoppen waar ik na een geweldige strijd van enkele uren tegen de elementen vanaf wil rollen. De Alp d’Huez en Mont Ventoux zijn inmiddels al door de Bike Buddy’s van het eerste uur beklommen, maar dat wil niet zeggen dat ik ze daarom links laat liggen. In de komende jaren, zolang mijn lijf het rekt, ik reken op nog zeker 15 jaar topconditie, wil ik dit blijven doen en zullen ook zij eraan moeten geloven. Maar ik wil ook eens de Spaanse Pyreneeën doorkruisen en de Alpen in Oostenrijk en Zwitserland. Drie landenvlaggetjes die zeker niet op mijn altijd op mijn fiets meereizende vlaggenstok mogen ontbreken. En, ik hoop ooit, een Buddy (en tijd en geld) te vinden, waarmee ik samen een niet Godsdienstige Pelgrimage kan maken. Mijn wens is dit alles telkens te mogen doen voor die andere Buddy, die op zijn beurt weer het lijden van een ander verlicht. Samen de last verdelen. De eenzaamheid voorbij.
