Dinsdag a.s. 31 januari is de bike off. Eindelijk. Vanaf dan zijn het nog 25 weken om in de vorm van je leven te komen. Als je verstandig bent geweest heb je inmiddels het kerstvet eraf gehongerd en eraf gesport. Als ik over mijzelf spreek, heb ik in ieder geval ervoor gezorgd dat er niet nóg meer spekvet is bijgekomen sinds kerst. Ik sta op hetzelfde punt als afgelopen jaar. En dat is hoog. Heel hoog. Te Hoog. Vanaf vandaag ga ik op rantsoen, sterker nog, actief versneld afvallen. Begint wederom met een “shot”, dat motiveert. Dit “shot” houdt in dat ik in zo kort mogelijke tijd relatief veel kilo’s eraf ga diëten. Ik ga voor een kilo of 5 in 2 weken. Daarna 1,5 kilo per maand door mijn eetgewoonte aan te passen. Mijn vrouw doet met me mee. Liever gezegd, ik eet wat zij mij voorzet en mag kijken wat zij wel voor lekkers eet. Zij wel. Het zij zo, het werkt wel..Ik weet hoe het moet, heb het vorig jaar ook zo gedaan. Nou ja…bijna. Op het laatst ging het niet meer zo hard en had ik rond mei, juni en juli een terugval. De verleiding was te groot. Koekjes, chocolade, M&M’s, Bounty en Nuts. Mijn drugs. Maakt ook verder niet uit. Ik leg de lat hoog en mag van mijzelf binnen een marge eronder blijven. Streven is nog steeds 80 kg, maar ergens tussen 80 en 85 zal mij tevreden stellen.
Vanmorgen heb ik nog een behoorlijke D2 training rond Hinsbeck gereden. Dit blijft toch in de directe omgeving van Venlo het interessantst voor wat betreft heuveltjes. Ik werd ter hoogte van Waldesrust nog even verwelkomd door een bruin/witte, vrij grote jachthond, genaamd Broenoh (= Bruno, maar dan op zijn Duits). Tenminste, zo moet hij hebben geheten, want zijn baas schreeuwde telkens die naam. Hij rende, oren gespitst en in uiterst verraste wat-heb-ik-nou-aan-mijn-fiets-hangen-blik in zijn ogen een minuutje langs de fiets met mij mee. Alle commando’s van zijn Duitstalige baas op de achtergrond (blijft onprettig aanhoren) trotserend. Broenoh gaf het na 300 meter bergop op. Ik dacht nog….”mietje”, maar het zal toch wel zijn plichtsgetrouw jegens zijn baasje zijn geweest, dat hij zich omdraaide. Blijft grappig als een hond zo verrast met mij mee rent. Door mijn houding op mijn handbike kijk ik hen, en zij mij, meestal recht in de ogen. Geweldig hoe dom zo’n hond kan kijken. Waarschijnlijk dachtt hij hetzelfde over mij.
Ik heb tot nog toe in deze horrorwinter (..) welgeteld 3 keer op de Tacx in de garage getraind. De rest nog allemaal buiten. Ik trotseer deze horrorwinter. Ben keihard. Soms in regen, wind en kou, maar dat kan je op de Galibier ook tegenkomen. Ik vind het heerlijk om af te zien. Dat gevoel van “dat heb ik toch weer even geflikt”. Ongeëvenaard. Hoe dieper gegaan, hoe euforischer het gevoel. Alleen al dáárvoor is het je waard al die uren de komende 25 weken af te zien. We gaan het allemaal samen doen. Met hier en daar een verassing in het vooruitzicht tijdens de trainingen en samenzijn. Straks boven op de top van de Galibier behoren we tot the lucky few (relatief gezien dan) die deze prestatie hebben volbracht. En dat met een flinke buidel gouden munten voor het Hospice. Daarna komt ongetwijfeld het zwarte gat. Maar al heel snel zal weer een nieuwe uitdaging volgen. Over zwart gat gesproken. Als we dan op 21 december 2012 toch allemaal het zwarte gat in worden gezogen en we worden herenigd met iedereen die je lief had/hebt, kun je mooi zeggen dat je de Galibier in ieder geval “hebt gehad!” Een mooi vooruitzicht.
Met de naderende krokusvakantie in het vooruitzicht en de balansdagen daarna wil ik de Vastelaovendvierders vragen voorzichtig te zijn met drinken, hossen, springen en naar huis lopen of fietsen. Mijn advies? Ga lopend, met een fiets kun je akelig hard op je gezicht gaan. De skivakantiegangers “Hals- und Beinbrug..”, kijk ook uit met afterpartyen en skihutfeestjes. De thuisblijvers zal ik wel tegenkomen op de Hei, in Hinsbeck of op de Camerig. Succes met diëten en het weerstaan van alle verleidingen. Ik verklaar mij solidair.
Oh ja. Ik heb gelezen en gehoord, dat de Galibier voornamelijk gevreesd wordt om een stuk van een kilometer lang met een stijgingspercentage van >10% ergens op het eind van de beklimming. Mijn tip: Ga straks trainen bij, en de volgers vanmijn blog van vorig jaar zullen nu een deja-vu moment hebben, ga trainen bij Rodder in de Noord Eifel. Parkeer de auto bij Antweiler en je zit in een gebied met mooie beklimmingen van ca. 7% gemiddeld. Leg in je route de klim naar Rodder, vanuit Antweiler en daar ligt het beruchte stuk weg. Eén kilometer lang >12%. Vorig jaar diverse keren mijn scherprechter, dit jaar wederom mijn lakmoesproef.
Tot dinsdag bij de Waeg.
